10.03.1987’de anam Gülpaşa Türk vefat etti. Ben o sırada Almanyada gurbette idim. Haberin bana geç ulaşması vede kış nedeniyle o zamanlar köye ulaşımın çok zor olması cenazeye katılmama engel olmuştu.
Haber bizi elbet derinden üzdü ve anamı artık görememenin üzüntüsü ile derin bir yasa daldık. Üzüntümüzü ve anama olan hasretimi belirtmek için ona o zaman bir kaç satır yazmıştım.
Bu şiirlerimi anam Gülpaşa zatında bütün analara ve anasını özleyenlere ithaf ediyorum.
Umarım büyük nimetleri daha yanlarında olanlar bizim gibi hasret çekenlerden ibret alırda ellerindekilerin kadri kıymetini iyi bilirler.
Öte yandan da bu şiir köşesinin boş olduğunu görünce, bari başlangıcı biz yapalım, inşallah devamı gelir dedik.
Saygı ve selamlarımla.

Anama şiir 1:
Solmuş Köyümüzün Gülleri

Uzak düştü Alman elleri,
Tutamadım öpülesi elleri,
Ne konuştu bilseydim bülbül dilleri,
Duydumki solmuş köyümüzün gülleri.

Kar kış, dağlar yol vermiyor,
Haber ettim köye ermiyor,
Jandarma çıktı cevap vermiyor,
Duydumki solmuş köyümüzün gülleri.

Teypte telefonda senin sesin,
Kulaklarımda hala nefesin,
Hatıra kalan bir tek resmin,
Duydumki solmuş köyümüzün gülleri.

Herkesin yağını lorunu ayrı basardın,
Kaymağını kurutunu ayrı asardın,
Kazı, tavuku kuzuyu hemen keserdin,
Duydumki solmuş köyümüzün gülleri.

Eksik etmezdin dipten köşeden,
Misafir gelsede Beyden Paşadan,
Memnun giderdi Haci Gülpaşadan
Duydumki solmuş köyümüzün gülleri.


Her izinde ben anamı ararım adı yok,
Hacı Annesiz izinlerin tadı yok,
Virane olmuş evlerde canlı yok,
Duydumki solmuş köyümüzün gülleri, Gülpaşasi.

Ahmet Türk Mart 1987


bu konudaki ikinci şiir için TIKLAYIN