Köyümüze olan hasretimizle vede bugünlerde değerlerimizi kayıp etmenin üzüntüsü ile, köyümüzdeki güzel adetleri vede insanlarımızdaki hasletleri hatırladım.
Yardımın vede komşuluğun menfaate dayalı olmadığı, paranın önemi ve değeri olmadığı dönemlerinde olduğunu ve o dönemlerde insanların belki bugünlerden daha mutlu ve huzurlu oldukları geldi aklıma, ve derin düşüncelere daldım.

Para geçmez idi köyümde

Bende geldim Bayburt, şu Hinzeverek köyünden,
Yedim içtim ekmeğinden suyundan,
Payım aldım ahlağından huyundan,
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Asla çalışmazdı benim köyümde para,
Açılsa komşunun parmağında bir yara,
Komşular toplanırdı o yarayı sara,
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Herkes azdan verir idi, yok idi bolluk,
Genede menfaata dayanmazdı komşuluk,
Paraya değil, Yaradana karşı sorumluluk
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Ayırt etmez benim köyüm genci yaşlıyı,
Korur, gözetir en başta ihtiyaçlıyı,
Konuşur doğruyu, övmez suçluyu,
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Oralar yörem, hareketim benim,
Azdır amma dayanıklı bereketim benim,
Orada geçti çocukluğum, en güzel yıllarım,
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Yıllardır gurbetteyim unutmadım seni,
Sana gelmek istiyorum kabul edersen beni,
Çok değişmişim belkide tanımazsın beni,
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Babam, anam, ceddim sana emanet,
Çekmezler inşallah sende zahmet,
Dileğim, cümlesine Hakkdan rahmet
Mevlam ayırmasın beni köyümden.

Ahmet Türk Şubat 2008